ฟอร์ดเวิร์ดกันเข้าไป
posted on 13 Jun 2009 09:53 by byto
ตอนเรียน เพื่อนๆก็ชอบฟอร์เวิร์ดสารพัดเมลล์มาให้
เราก็เลือกที่จะดูบ้าง ลบบ้าง ส่งต่อบ้าง(แต่อันหลังนี่น้อยมาก)
นานไปๆ จากเพื่อนเคยส่งมาเยอะๆ ก็ลดลงๆ ซึ่งมันก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร
คือไม่ได้เสพติดวัฒนธรรมฟอร์เวิร์ดเมลล์
พอมาทำงานก็มาเจอพี่ที่ทำงานอีก
เนื่องด้วยงานเราต้องใช้อีเมลล์ตลอดเวลา...ย้ำว่าตลอดเวลา
สายตาแทบจะไม่ได้ละจากหน้าจอคอม
คอยเช็คว่ามีเมลล์จากเมืองนอกมั้ย มีจากลูกค้ามั้ย อะไรก็ว่ากันไป
เมลล์ที่เข้าตลอดเวลาเหมือนกันก็คือ ไอ่ฟอร์เวิร์ดเมลล์นี่แหละ
จะมีพี่สองคนที่ขยันส่งต่อ.... ส่งมาอยู่นั้นแหละ บางทีก็ซ้ำๆกัน
คือไม่ได้ดูเลยว่าเออ พี่อีกคนส่งให้เราแล้วนะ
แล้วบางอันก็เก่าสมัยพระเจ้าเหา... เออนะ อย่าให้ยกตัวอย่างเลย เยอะเกิ๊น
คือฟอร์เวิร์ดเมลล์เนี่ยมักไม่มีที่มาแน่นอน ระบุวันเวลาไม่ได้ และก็ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าจริงไม่จริง
พี่คนที่ส่งมาก็บางทีก็เชื่อเป็นตุเป็นตะ เดี๋ยวนี้พอเค้าส่งมาให้เห็นหัวข้อก็จะลบทิ้ง
ยุคของ Information overload จริงๆเดี๋ยวนี้ (ยังแอบมีความรู้ของภาคบรรณเหลือนะเออ)
ช่องทางการเสพข่าวสารมันเยอะมาก ข้อมูลก็ล้นเหลือล้น
จนบางทีก็ไม่รู้อันไหนจริงไม่จริง
แต่สังเกตดิ คนมักแตกตื่นก่อนที่จะสำรวจข้อเท็จจริงที่ออกมา...
ตลกดีเนอะ คนเรา
ปล. อยากจะ June write ทุกวันเหมือนคนอื่นเค้า ก็กระท่อนกระแท่นเหลือเกิน
ไม่เป็นไร เราก็เขียนไปตา่มสภาพ ตามความอำนวยละกันเนอะ