Life is underconstruction.

ช่วงนี้ชินกับการเปลี่ยนกิจวัตรประจำแล้ว...
เดี๋ยวนี้ก็โหนรถเมลล์ไปทำงาน ดีที่อย่างมากก็ประมาณ 40 นาที อย่างเร็วก็ 20 นาที พอรับได้
แล้วก็หาข้าวกินเองมันทุกมื้อ (ตอนอยู่บ้านยายเช้าเย็นกินกะยาย สบายซะ)
ได้ประหยัดค่ารถ แต่ก็เสียค่าข้าวเพิ่มมากขึ้น ว่าำไปมันก็เจ๊ากันแหละ

ตกดึกเปลี่ยนจากเล่นเน็ต อ่านหนังสือ
(ตอนอยู่บ้านยายพี่ปิ่นติดwireless เล่นฟรี อิอร๊างมากๆ เล่นทุกคืน)
มาเป็นดูทีวี(ที่หอแอบมี UBC 5ช่อง กะ เคเบิ้ลนิดนึง และ จูนติดกล้องวงจรปิดหน้าหอมาด้วย )
เล่นเกมติ๊งต๊องและอ่านหนังสือ
ส่วนเน็ตไม่เล่นเปลือง ไม่อยากจ่ายเพิ่ม ทีนี้ก็จะไม่ค่อยเห็นไบต์ออนบ่อยๆแล้วแหละ
ที่ออฟฟิตเค้าก็กำลังจะมีการปฏิวัติ คาดว่าเดือนหน้าก็คงไม่ได้ใช้เน็ตตามใจชอบได้อีกต่อไป
สรุปคือ อาจจะหายหน้าไปจากโลกออนไลน์นั้นเอง

แต่เวลานอนเวลาตื่นยังเหมือนเดิม สบายๆไม่ซีเรียส
จากตื่นเช้ามาก่อนไปทำงานเจอแมว (ต้องเจอก่อนเพราะชอบมานั่งรอที่หน้าห้อง)
เจอตาเจอยาย เจอพี่ๆที่บ้าน
ก็กลายมาเป็นเปิดประตูระเบียง เจอคนห้องเยื้องๆกันแทน... คนแปลกหน้า
เหงานิดหน่อย...
นอกจากโทรคุยกับที่บ้านแล้ว ปกติก็ไม่ค่อยโทรคุยกับใคร เป็นคนคุยโทรศัพท์ไม่เก่งอะ
แล้วก็จะรู้สึกว่าหลังจากวางสายมันจะยิ่งทำให้เราเหงา
สรุปง่ายๆ ว่าช่วงนี้เปลี่ยว

ชีวิตเราก็ยังดำเนินต่อไป
เรื่องงานก็ติดๆขัดๆไปตามเรื่องตามราว... เหมือนเคยๆ
ยังทำได้.... ท่องเอาไว้อดทน อย่างน้อยๆก็เก็บเงินให้ได้สักนิดเหอะ
แต่ท่าจะยาก ก็เที่ยวจังนะเธอน่ะ...
ก็ไม่ได้เสียดายเงินนะ เพราะมันทำให้ชีวิตมีความเป็นชีวิตมากขึ้น
ยังมีแรงทำนู่นทำนี่ได้ก็รีบทำ
แก่ไปจะไปเอาแรงที่ไหนมาทำเหมือนตอนนี้ เนอะ