Life is underconstruction.

สองสามวันมานี้ ตื่นเช้าทุกวัน โดยไม่ต้องใช้นาฬิกาปลุก..
แต่...
ตื่นเพราะเสียงตอกเสาเข็ม!!!

ห่าเหวมากๆ (หยาบหน่อยเหอะ)
คือหลังบ้านเค้าจะทำอพาร์ทเมนต์
ว่าตอนทุบบ้านเคลียร์นี่น่ารำคาญแล้ว เจอตอกเสาเข็มเข้าไปแทบจอดเลยตู

พิชญาตื่นหกโมงครึ่งทุกวัน... แบบว่าเค้าเริ่มทำงานกันเช้านรก
(ปกติตื่นนอนประมาณ 7 โมงหรือเลทกว่านั้น...
แบบว่าเข้างานเก้าโมง ไม่รีบๆ นี่ถ้าที่ทำงานอยู่ใกล้ๆก็จะตื่นสักแปดโมงให้มันรู้แล้วรู้รอดไป..)

แม่ง....แม่ง....แม่ง....
ทำอะไรไม่ได้ ต้องทน...
เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านก็ไม่ได้กลับบางแสน อยู่บ้านนี้
ก็ต้องระหกระเหินไปข้างนอกทั้งวันเข้าบ้านตอนเย็นๆ เพื่อหลบหนีเสียงอันปวดตับ

แล้วเดี๋ยวเสาร์อาทิตย์นี้ก็ไม่ได้กลับบางแสนอีก
เพราะยายไปพม่า เราก็อยู่เป็นเพื่อนตา.. ทีนี้หนีไปไหนไม่ได้แล้ว
ไม่เป็นไร สู้เพื่อนคุณตา!!

แล้วตากะยายอยู่บ้านตอนกลางวันทนได้ไงวะเนี่ย..
แต่อย่างว่าก็ต้องทน ไม่ทนแล้วจะไปไหน
แล้วกว่าเค้าจะทำตึกเสร็จน่ะ เป็นปี

ยังดีที่ห้องเราอยู่หน้าบ้าน เสียงซาวแทร็คไม่ค่อยใกล้ชิด
แต่ห้องพี่กล้าอยู่ติดเลย แนบแน่นเลยทีเดียว (แอบขำเล็กๆ )

ต้องปรับตัวให้นอนเร็วกว่าเดิม เพราะเวลานอนหายไปเกือบหนึ่งชั่วโมง
เป็นพวกถ้านอนไม่พอ จะเอ๋อในทันที สมองไม่ทำงานเลยทีเดียว
บางทีเข้าขั้นไฟลุก *[]* พาลกันเลยก็มี (เค้ามีโมโหหิว อินี่โมโหนอนไม่พอ คุคุ)

กรี๊ดดดดดดด....ดดดด
อยากย้ายกลับไปอยู่บางแสน T^T