Life is underconstruction.

ตั้งแต่มาทำงาน ยานพาหนะที่เราต้องพึ่งพาอาศัยก็มีหลายแบบ...
หนึ่งในนั้นคือ BTS...
ปกติเวลาอยู่บนรถไฟฟ้าเนี่ย บางคนก็มักจะเงียบเฉมองไปทางนู่นทีนั้นนี่
หรือไม่ก็มองจอมอนิเตอร์ที่มีโฆษณา ไม่ก็คุยมือถือด้วยความบ้าคลั่ง
ไม่ก็ยืนหลับ นั่งหลับ ฟังเพลงอะไรก็ว่ากันไป..
แต่เย็นเมื่อวานเราพบคนที่แตกต่างแล้วหล่ะ..

หลังเลิกงาน หกโมงก็ตอกบัตร เดินเตาะแตะไปขึ้นบีทีเอส
ตอนเย็นๆช่วงเวลาเลิกงานเนี่ย รถก็จะแน่นเป็นพิเศษ..
เราก็แทรกตัวขึ้นรถเมื่อวันอื่นๆ... แต่วันนี้ค่อนข้างจะแตกต่าง
หลังจากเข้ามาในบีทีเอสได้ก็แทรกตัวมายืนหลืบมุมประตูด้านใน
สักพักพอประตูรถปิด...หมดเสียงสัญญาณเตือน..ทุกคนเงียบ...
จู่ๆก็...
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"
เสียงกรีดร้องขั้นเทพ ทุกคนพร้อมใจกันสะดุ้ง (เราก็จะเหลือหรอ ตกใจซ้าา)
งงกันใหญ่ มองหาต้องตอของเสียง เสียงคล้ายๆกับมีเรื่องร้าย..
ทว่า...
หันไปก็พบกับเด็ก........ ซ้ำร้าย เด็กผู้ชาย... (เสียงเหมือนเสียงผู้หญิงมั่ก)
เราว่าน่าจะสองสามขวบได้เพราะว่ายังพูดไม่ค่อยเป็นเรื่องเป็นราวเท่าไหร่ มีคุณแม่อุ้มอยู่
เด็กคนนี้นี่เองต้นเสียง.... หันไปเห็นคุณแม่กำลังบีบแก้มเบาๆ อารมณ์ว่าจะร้องทำไม
มีเสียงพูดเบาๆ ทำนองว่า "ไม่เอาๆ"
หลังจากทุกคนหันกลับจากหนุ่มน้อย..ได้สักพัก
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"
อีกแล้วคับพี่น้อง น้องเค้าเอาอีก
คุณแม่ยังอุ้มอยู่เหมือนเดิม พร้อมทำเสียง "จุ๊ๆ"
หลังจากนั้นอีกแค่แป๊บเดียวน้องกรี๊ด อีกสามทีติด พร้อมเสียงหัวเราะ
หน้าตาเต็มไปสีหน้าที่ยิ้มแย้มมีความสุข
เสียงหัวเราะนี่แบบ เอิ้กอ๊ากสุดฤทธิ์ ได้ยินเสียงแล้วคิดถึงหนังผีเวลามีเสียงผีเด็กหัวเราะ
หลอกหลอนสุดๆ....
เราขึ้นตั้งแต่สถานีเพลินจิต...ผ่านไปสถานีแล้วสถานีเล่า..
คุณน้องเค้่ากรี๊ดทุกสถานี หัวเราะไปกรี๊ดไปท่าทางสนุกมาก
พอใกล้ๆปลายทาง คุณแม่และคุณน้องได้นั่ง... เด็ดเลยทีนี้
น้องเค้า กรี๊ดไปกระโดดเด้งขึ้นเด้งลง...เป็นภาพที่ ตลกโคตร
คิดสภาพเด็กผู้ชายตัวเล็กไฮเปอร์ กระโดดเด้งดึ้งๆหัวเราะไปกรี๊ดไป..มันเท่ขนาดไหน
เป็นอย่างนั้นจนถึงสถานีหมอชิตเลยหล่ะ
ส่วนคุณแม่น้องเค้า ทำอะไรไม่ได้ เมื่อ น้องเค้าขอร้องกรี๊ดคุณแม่ก็ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย
แต่เราเข้าใจนะ เพราะยิ่งไปดุไปตี ทีนี่ละเรื่องใหญ่ร้องไห้ขึ้นมาน่าเศร้ากว่ากรี๊ดอีก

ยังมีเด็ดกว่านั้น...
วันนี้เลิกงาน... ฝนตกเราก็รีบเลยขึ้นบีทีเอสเหมือนเคย..
ขึ้นไปได้สักพัก...
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"
อีกแล้วค้าบบบบบพี่น้อง เจ้าเก่าเวลาเดิม
น้องหนูขอร้องกรี๊ดอีกแล้วว... โอ้แม่เจ้า หรือดวงเรากับดวงน้องจะสมพงษ์กัน
คราวนี้ถึงจะยืนกันอยู่คนละคนละตอนกัน แต่ว่าเสียงอันมีเอกลักษณ์เยี่ยงนี้..คนเดิมแน่ๆ
แน่นอนว่าตั้งแต่เพลินจิต ถึง หมอชิต น้องเค้ายังรักษาเส้นเสียงอันแหลมปรีํ๊ดไว้ได้เช่นเดิม

ยัง...ยังมีเ็ด็ดกว่านั้น เราต่อ MRT คุณรถใต้ดิน...
ที่เราคาดว่าคงจะเงียบกริบเหมือนทุกๆวัน
หลังจากก้าวเข้าไปยืนในรถได้ไม่นาน
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"
อีกแล้วค้าบบบบบบบบบบบบ น้องเค้ามาอีกแล้ว..
ทีนี่เห็นตัวจะๆ เพราะว่ารถใต้ดินจะไม่แน่นเท่าบีทีเอส
ที่เหลือบานสะใจน้องเค้าเลย เกาะเสาตรงกลางโดดเด้งไปเด้งมา
กรี๊ดไปหัวเราะไป วิ่งด้วย แถมไปแอบแตะๆคนที่นั่งอยู่...
เห็นแล้วขำมากกก แต่ขำเสียงดังไม่ได้ เดี๋ยวคนอื่นจะว่าเราบ้า
แต่คราวนี้เราร่วมทางกับเค้าได้ไม่นาน เพราะสถานีเดียวเราก็ลงแล้ว
คาดว่าคนอื่นๆที่ได้ร่วมขบวนกับน้องเค้าคงจะหรรษาน่าดู...
ก็เล่นกรี๊ดได้ใจซะขนาดนั้น

โตขึ้นเราว่า...
เป็นแชมป์กรี๊ดแห่งประเทศไทยแหง เจ้าหนูขอร้องกรี๊ด

edit @ 16 Sep 2008 20:23:18 by byto