Life is underconstruction.

ขับรถด้วยอาการง่วงอย่างสุดขีด ไปส่งแม่ขึ้นรถที่โรงเรียน ตอน 6.40 am
ระยะทางจากบ้านไปโรงเรียนแม่ใช้เวลาไม่เกินสิบนาที..
ทว่าขับๆอยู่ก็รู้สึกได้ถึงการไล่ล่า..
ทำยังไงดี
แม่ก็ยังชวนคุยไม่ได้ทันได้สังเกต
ทำยังไงดี...
เอาวะ.. รีบไปส่งแม่ก่อนละกัน ก่อนที่"มัน"จะเข้ามาใกล้
ชีวิตเริ่มไม่เป็นสุข
ตอนถึงทางเข้าประตูโรงเรียนถึงกับเหงื่อแตก
ส่งแม่เสร็จรีบกลับรถ.... รีบโกยเข้าๆ บอกตัวเอง
มันใกล้เข้ามาแล้ว..
ทว่า... ต้องซื้อข้าวเช้าไปให้น้อง..
เอาไงดีวะ
จอดริมทางแวะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้ง..
กะว่ารีบซื้อรีบไป เดี๋ยวจะไม่ทันการณ์"มัน"ใกล้เข้ามาทุกที
แต่โชคชะตาดันเล่นตลก
โอ้ ไม่น้าาาาาาาาาา...
มีคนมาซื้อตัดหน้าไปสองคิว โอ้ หมูที่ปิ้งสุกแล้ว หมด
ถึงกับเครียด.. มองซ้ายมองขวา ลุกลี้ลุลน
ยืนรอแม่ค้าปิ้งหมูไป เหงื่อแตกไป
ไม่มีทางเลือก ต้องรออย่างร้อนรน
และแล้ว
และแล้ว
ก็ได้สิ่งที่ต้องการ ดีใจอย่างแรงตอนแม่ค้าส่งถุงมาให้
ยื่นเงินไปแม่ค้าคิดเงิน.. 54 บาท
ให้แบงค์ร้อยไป แม่ค้าดันคิดไม่ได้สักทีว่าต้องทอนเท่าไหร่..
รีบสวนทันควัน ต้องทอน 46 บาทคะ
แม่ค้ามองหน้า...  แฟนเค้าหันมายิ้มให้..
เอิ่มจะมองหน้ากูอีกนานมั้ย กูรีบ (แอบคิดในใจ)
แล้วก็ทอนให้ทันใด
รีบวิ่งขึ้นรถ..จังหวะนั้นเอง
ไม่... มันรุกมาใกล้อีกแล้ว ทำยังไงดีๆ
รีบสตาร์ทรถ.. บึ่งสถานเดียว..
ถึงบ้าน
เปิดประตูบ้าน..ขาสั่น
ขับรถเข้าไปจอด...
ไขกุญแจประตูหน้า..
เหงื่อเริ่มตกหนักกว่าเดิม
ไม่..มันมาแล้ววววววววววววววววว...
โยนของลงบน
และวิ่งเข้าห้องน้ำไป

ฟู่วววววว..
เมื่อก้นได้สัมผัสกับชักโครกในบันดล
ความเครียดก็หายไปในทันใด
สบายตูดจริงๆ :D

การเดินทางไปกลับไม่ถึงยี่สิบนาทีปกติมันควรจะขับสบายๆไม่ต้องรีบ
แต่การสู้รบกับรูทวารของตัวเองระหว่างขับรถนี่มันช่าง...ทรมานแสนสาหัสจริงๆ
ยังไงก็ตาม ผ่านพ้นไปด้วยดี ข้าศึกได้บุกทะลวงได้ถูกที่แล้ว อิอิ