Life is underconstruction.

ผ่านไปแล้วกับ Freshman Game
ปีสุดท้ายกับการที่เราไม่ได้เป็นน้องใหม่อีกต่อไปแล้ว(จริงๆก็ผ่านจุดนั้นมาหลายปีแล้ว)
ปีนี้ฝนพร่ำตลอด แต่อะไรๆก็ผ่านไปได้ด้วยดี(มั้ง)
ได้เต้นๆพอได้ออกกำลังกาย ถึงวงที่อยากฟังจะไม่ได้มาเลยสักวง
กลายเป็นเด็กดุริยางค์กันไป แต่ก็โอเคยังพอได้โยกเล็กๆ(ตรงไหน...ได้ข่าวเหงื่อท่วม)
ตอนที่เต้นอยู่มีจังหวะที่รู้สึกว่านิ่ง...เงยหน้ามองไปบนฟ้า ปากอ้าร้องเพลง แต่สมองกำลังคิด..
อยู่ดีๆภาพของอะไรต่อมิอะไรก็วนเข้ามาในสมองราวกับว่ากลับไปสู่ช่วงเวลานั้นๆอีกครั้ง
เราก้าวผ่านอะไรมาเยอะ
เยอะเกินกว่าจะถอยกลับไปได้..
การได้รับ
การสูญเสีย
ความเจ็บปวด
ความสุขสันต์
สามปีที่ผ่านมาได้อะไรมาเยอะแยะนัก
บทเรียนอันมีค่า
ย้อนเวลากลับไปได้ก็คงไม่แก้ไขอะไร
ต่อให้ความเจ็บปวดที่เคยพบยังอยู่ก็จะปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นต่อไป
ต่อให้สูญเสียของที่มีค่าทางใจก็จะปล่อยให้เป็นแบบนั้น
บางสิ่งบางอย่างมันถึงเวลาหมดอายุ หรือบางทีมันอาจไม่ได้เป็นของเรามาตั้งแต่แรก
แค่ผ่านเข้ามาเพื่อให้เราได้เรียนรู้..ก็เท่านั้น
เราว่าชีวิตมหาวิทยาลัยของเราได้อะไรมากกว่าที่คิด
เพื่อนหลายคนชอบชีวิตมัธยมมากกว่า เพราะมันเต็มไปด้วยมิตรภาพและเรื่องราวของความทรงจำดีๆ
แต่เราเลือกที่จะทิ้งชีวิตส่วนนั้นไว้ แล้วก็ใส่ใจกับสิ่งตรงหน้ามากกว่า
พูดตรงๆง่ายๆก็คือชีวิตเด็กมัธยมเราไม่ค่อยได้อะไรมากนัก นอกจากความเบื่อหน่าย
และมิตรภาพคุณภาพดีๆกับคนจำนวนเล็กๆเดาเอาว่าสังคมตอนนั้นมันไม่ใช่ตัวเราเลย
บางคนบอกว่าเราแล้งน้ำใจ ไร้เยื่อใย ได้เพื่อนใหม่แล้วลืมเพื่อนเก่า ว่าไงก็ว่าเหอะ
เก่าใหม่ไม่สำคัญสำหรับเรา
สำคัญตรงที่ว่าสภาพปัจจุบันเรามีความสำคัญและความรู้สึกต่อกันแค่ไหนต่างหาก
ซึ่งหลายๆคนที่สถานะเก่า...สภาพปัจจุบันมันก็เก่าจนเลือนลาง
แต่กับบางคนก็เก่า..แต่สภาพปัจจุบันมันเด่นชัด
บางคนใหม่และสภาพปัจจุบันเด่นชัดและหยั่งยืน..
ก็แปลกดี... คิดแบบนี้อาจดูแปลกๆ แต่ก็คิดแบบนี้จริงๆ

เราไม่รู้ว่าคนรอบกายเป็นเพื่อนแบบไหน
เพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว เพื่อนเทียม เพื่อนแท้ เพื่อนเมา เพื่อนบ้า เพื่อนเรียน...
เรารู้แต่ว่าพวกเขาคือคนที่เราอยู่ด้วยแล้วสบายใจ..
เราว่าบางทีแค่นี้มันก็น่าจะพอ
จะไปคิดถึงสถานะตัวตนอะไรกันมากมาย ก็สุดท้ายมันก็เพื่อนเรา
ก่อนหน้านี้จะเป็นจะตาย แต่ตอนนี้มันต่างออกไป
เราคงก้าวข้ามขั้นบันไดเล็กๆได้อีกสักขั้นแล้วล่ะมั้ง

ถ้าไม่ได้มาอยู่ที่ทับแก้ว..เราคงอยู่ที่บันไดขั้นเดิม
คงต้องขอบคุณอะไรสักอย่างที่ทำให้เราก้าวขาเข้ามาอยู่ในรั้วบ้านหลังนี้
มันเป็นอะไรที่ดีจริงๆ

ตอนนี้อยู่บ้าน...นิ่งๆ
อยู่ๆก็รู้สึกแย่ๆเบื่อๆขึ้นมา
หน้าฝนทีไร อารมณ์แปรปรวนแปลกๆทุกที
เป็นเรื่องเดียวที่ถอยออกมาไม่ได้สักที
ทั้งที่เรา เขา ฝน ไม่ได้เกี่ยวอะไรกัน
แต่ทำไมยังรู้สึกแบบนั้นอยู่ก็ไม่รู้เหมือนกัน
แปลกเนอะ

2007.07.10
Happy Birthday Kim HeeChul~