The further you look, the less you will see
posted on 02 Jul 2007 21:18 by byto in LiveandLife
วันนี้โอ๊ตถามว่า
"ถามจริงๆจังๆ อนาคตข้างหน้าจะทำอะไร"
"จะทำงานหรือเรียน"
ตอบไม่ได้.......
ก่อนหน้านี้เคยคิดอะไรไว้มากมาย แต่ ณ ตอนนี้ตอบไม่ได้จริงๆ
โอ๊ตก็ถามต่อ "เรียนมั้ย เรียนเมืองนอกอะไรงี้ แกเก่งนะ ฉันว่าแกเก่ง"
ขอบใจโอ๊ตอะ อุตส่าห์ว่าตูเก่ง เฮ้ออ ไม่จริงหรอก ถ้าเก่งจริง ต้องรู้แล้วว่าตอนนี้ทิศทางของตัวเองจะไปทางไหน ตอบได้แค่ว่า
"ต่อให้เก่งแค่ไหน.. ถ้าไม่รู้ว่าจะทำอะไร ก็เท่านั้น"
ตอนนี้รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ... การไม่มีจุดหมายปลายทางอย่างที่คนอื่นคิดไว้ทำไว้ มันแย่นะ
มันเหมือนคนหลงทาง คนตาบอด... ไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี
ตอนนี้ไม่รู้จริงๆว่าสิ่งที่ ชอบเอามากๆและอยากทำสุดๆคืออะไรน่ะ
ทำได้หลายอย่าง แต่ถามว่าเชี่ยวเรื่องใดเรื่องหนึ่งมากรึเปล่า.. ไม่หรอก ก็เลยรู้สึกเคว้งๆพิกลๆ
ก็เป็นคนเรื่อยเปื่อยไร้แก่นสารไปวันๆ... มีคนบอกเหมือนกันว่าปีสี่แล้วนะ โตแล้วนะ
จะมาทำเป็นเด็กๆ ไม่คิดถึงอนาคตไม่ได้แล้วนะ
แต่ว่ายิ่งคิดไปไกลว่าอยากจะทำอะไร ควรจะทำอะไร ยิ่งมองไม่เห็น
The further you look, the less you will see.
อารมณ์ทำนองนั้น... เราอยากค่อยๆคิดค่อยๆมอง..
ตอนนี้เรายังมีอะไรที่ต้องเรียนรู้อีกเยอะแยะ เราไม่สามารถและไม่อยากบอกไปชัดๆว่า เออทางนี้แหละนะที่ฉันจะไป
ระยะหลังๆเพื่อนๆก็รำพึงรำพันทำนองเดียวกัน...
จะจบแล้ว เราจะมีงานทำไหมหรือเราจะเรียนต่อ จะมีอะไรที่พอทำๆได้บ้าง จะไปทำอะไรต่อดี...
ยิ่งคุยกับรุ่นพี่ที่จบไป ยิ่งทำให้กระวนกระวายกันใหญ่..
เกิดความกังวลกันเล็กๆ..
เราก็กังวลกับเรื่องพวกนี้นะ แต่คิดแค่ว่ามันอาจยังไม่ถึงเวลาที่เราจะรู้ว่า เราจะไปทำอะไรและไปทางไหนดี
แต่ละคนมีระยะเวลาในการค้นพบหนทางของตัวเองต่างกัน
อาจเร็ว อาจช้า แต่เราว่าวันนั้นต้องมี..
ก็พยายามมองอะไรในแง่ดีๆไว้ สบายใจกว่าใช่มั้ยล่ะ?
ทำหน้าที่ตรงหน้าให้มันดี ใช้ชีวิตการเรียนมหาวิทยาลัยกับเพื่อนๆที่น่ารักให้เต็มที่ จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียดายทีหลัง
เราว่าถ้าทำได้แค่นี้ในตอนนี้ สำหรับเรามันโอเคมากๆแล้ว
อนาคตมันคือเรื่องที่ยังมาไม่ถึง เราไม่สามารถคาดเดาหรือกำหนดให้ชัดเจนได้ อีกทั้งยังไม่แน่นอน
ยังไงก็ค่อยเป็นค่อยไปนะเรา...
เออ โอ๊ตถามอีกเรื่อง หันมาทำหน้าตาจริงจัง
"แกจะแต่งงานเมื่อไหร่"
แว๊ก.... มันโดนทั้งโต๊ะรุม ถามมาได้ แฟนกูยังไม่มีเลยเว้ย จะรู้ได้ไงว่าจะไปแต่งตอนไหน
ถามมันกลับมันก็บอกไม่รู้... แล้วเจือกมาถามพวกตูทำไมล่ะเนี่ย -_-''
"ถามจริงๆจังๆ อนาคตข้างหน้าจะทำอะไร"
"จะทำงานหรือเรียน"
ตอบไม่ได้.......
ก่อนหน้านี้เคยคิดอะไรไว้มากมาย แต่ ณ ตอนนี้ตอบไม่ได้จริงๆ
โอ๊ตก็ถามต่อ "เรียนมั้ย เรียนเมืองนอกอะไรงี้ แกเก่งนะ ฉันว่าแกเก่ง"
ขอบใจโอ๊ตอะ อุตส่าห์ว่าตูเก่ง เฮ้ออ ไม่จริงหรอก ถ้าเก่งจริง ต้องรู้แล้วว่าตอนนี้ทิศทางของตัวเองจะไปทางไหน ตอบได้แค่ว่า
"ต่อให้เก่งแค่ไหน.. ถ้าไม่รู้ว่าจะทำอะไร ก็เท่านั้น"
ตอนนี้รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ... การไม่มีจุดหมายปลายทางอย่างที่คนอื่นคิดไว้ทำไว้ มันแย่นะ
มันเหมือนคนหลงทาง คนตาบอด... ไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี
ตอนนี้ไม่รู้จริงๆว่าสิ่งที่ ชอบเอามากๆและอยากทำสุดๆคืออะไรน่ะ
ทำได้หลายอย่าง แต่ถามว่าเชี่ยวเรื่องใดเรื่องหนึ่งมากรึเปล่า.. ไม่หรอก ก็เลยรู้สึกเคว้งๆพิกลๆ
ก็เป็นคนเรื่อยเปื่อยไร้แก่นสารไปวันๆ... มีคนบอกเหมือนกันว่าปีสี่แล้วนะ โตแล้วนะ
จะมาทำเป็นเด็กๆ ไม่คิดถึงอนาคตไม่ได้แล้วนะ
แต่ว่ายิ่งคิดไปไกลว่าอยากจะทำอะไร ควรจะทำอะไร ยิ่งมองไม่เห็น
The further you look, the less you will see.
อารมณ์ทำนองนั้น... เราอยากค่อยๆคิดค่อยๆมอง..
ตอนนี้เรายังมีอะไรที่ต้องเรียนรู้อีกเยอะแยะ เราไม่สามารถและไม่อยากบอกไปชัดๆว่า เออทางนี้แหละนะที่ฉันจะไป
ระยะหลังๆเพื่อนๆก็รำพึงรำพันทำนองเดียวกัน...
จะจบแล้ว เราจะมีงานทำไหมหรือเราจะเรียนต่อ จะมีอะไรที่พอทำๆได้บ้าง จะไปทำอะไรต่อดี...
ยิ่งคุยกับรุ่นพี่ที่จบไป ยิ่งทำให้กระวนกระวายกันใหญ่..
เกิดความกังวลกันเล็กๆ..
เราก็กังวลกับเรื่องพวกนี้นะ แต่คิดแค่ว่ามันอาจยังไม่ถึงเวลาที่เราจะรู้ว่า เราจะไปทำอะไรและไปทางไหนดี
แต่ละคนมีระยะเวลาในการค้นพบหนทางของตัวเองต่างกัน
อาจเร็ว อาจช้า แต่เราว่าวันนั้นต้องมี..
ก็พยายามมองอะไรในแง่ดีๆไว้ สบายใจกว่าใช่มั้ยล่ะ?
ทำหน้าที่ตรงหน้าให้มันดี ใช้ชีวิตการเรียนมหาวิทยาลัยกับเพื่อนๆที่น่ารักให้เต็มที่ จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียดายทีหลัง
เราว่าถ้าทำได้แค่นี้ในตอนนี้ สำหรับเรามันโอเคมากๆแล้ว
อนาคตมันคือเรื่องที่ยังมาไม่ถึง เราไม่สามารถคาดเดาหรือกำหนดให้ชัดเจนได้ อีกทั้งยังไม่แน่นอน
ยังไงก็ค่อยเป็นค่อยไปนะเรา...
เออ โอ๊ตถามอีกเรื่อง หันมาทำหน้าตาจริงจัง
"แกจะแต่งงานเมื่อไหร่"
แว๊ก.... มันโดนทั้งโต๊ะรุม ถามมาได้ แฟนกูยังไม่มีเลยเว้ย จะรู้ได้ไงว่าจะไปแต่งตอนไหน
ถามมันกลับมันก็บอกไม่รู้... แล้วเจือกมาถามพวกตูทำไมล่ะเนี่ย -_-''
โดยเฉพาะปี4 เหมือนถือเข็มทิศเจ๊งๆไว้หนึ่งอัน ชี้ไปไหนก็ไม่รู้ดูไม่ออก
เรื่องอนาคตบีว่าค่อย ๆ คิดไปดีกว่า
มันไม่แน่ไม่นอนอ่ะ
เรียนมาจนถึงตอนนี้ บีเปลี่ยนเป้าหมายเรื่องอาชีพไปแสนรอบ - -
สู้ ๆ
#1 By lll:::l3`e`ej@iา9:::lll on 2007-07-02 22:50