Life is underconstruction.

เมื่อวานตอนเย็นไปกินข้าวที่ร้านสโนไวท์กันมา...
เนื่องจากระเหรี่ยงทั้งหลายไม่เคยไปมาก่อน เคยได้ยินแต่ชื่อร้านก็เลยต้องโทรไปถามเพื่อนกวาง
ปั่นจักรยานไปสี่คัน ไปกันหกคน.. มีเรา ตาล เน เฟื่อง ยุ้ย เอม
ทีแรกก็ไม่คิดว่าจะไกลขนาดนั้น... ถ้าเทียบระยะทางแล้วก็เกือบจะถึงองค์พระปฐมเลยทีเดียว
เพียงแต่ทางเลียบรถไฟค่อนข้างจะเปลี่ยวเหงาไปนิด = =
กว่าจะถึงร้านเอาซะหอบเลย..
สั่งอาหารไปห้าอย่าง มีพิซซ่าหน้ากุ้ง ทูน่า แฮมสปาเกตตี้ไวท์ซอสทูน่า ลาซานญ่าเนื้อ สลัดทูน่า สเต็กไก่
เอามานั่งกินด้วยกัน.. อร่อยดีนะ
ราคาก็ถือว่าไม่แพงเท่าไหร่ อาหารคุณภาพโอเค ทุกคนชอบ
แต่ว่ากินกันเร็วมาก เพื่อนเนบอกว่า "กูนั่งดูนาฬิกาอยู่ทั้งหมดที่กินไปนี่ใช้เวลาไม่น่าเกิน 15 นาที"
-_____________________-''
นี่แหละหนา... อยู่ด้วยกันแล้วเหนื่อย แย่งกันกิน กินเก่งๆกันทั้งนั้น
ขากลับก็ปั่นจั๊กกลับแต่ว่ากลับอีกทาง ซึ่งมีคนคึกคักกว่า ค่อยยังชั่ว
แต่ว่าต้องทำเวลาเพราะฝนทำท่าเหมือนจะตก ปั่นกันแบบว่าจุกเลยทีเดียว
แต่แล้วฝนก็ไม่ตก = ='' อะไรของมันวะนี่
เวลาได้ของกินดีๆอร่อยๆแล้วมันจะมีความสุข... ว่างั้นม๊ะ
ถึงใครจะบอกว่ากินเพื่ออยู่ไม่ได้อยู่เพื่อกินก็เหอะ

ช่วงนี้งานเยอะโคตร โดน research prroject ไปสามวิชา
หนังสือที่ต้องอ่านอีกเป็นตั้ง... การบ้านอีกเพียบ

วันก่อนไปนั่งห้องสมุดแบก Angela's Ashes กับ Mythology ไปนั่งอ่านตากแอร์
เจอเพื่อนกี้ที่อยู่เทคโนโดยบังเอิญ..
มันเอาหนังสือสองเล่มที่เราอ่านไปเปิดดูแล้วก็ทำตาโต.. "หนังสือไรวะ"
บอกหนังสือเรียนมันทำท่าอึ้ง..."เฮ้ยมึงเรียนเอกไรนิ"(บอกแม่งไปสิบยี่สิบทีไม่เคยจำ)
แล้วก็ "อ่านหนังสืออย่างงี้แม่งเท่วะ" =___=''
เออ...เท่แต่กูเหนื่อยนะเว้ย เท่ตรงไหนของมึง
แล้วมันก็พยายามอ่าน... แต่ว่าค่อนข้างจะทุลักทุเล ได้ข่าวว่าเมิงควรไปปัดฝุ่นภาษาอังกฤษใหม่ น่ากลัวจิงๆวะกี้
ภาษาถ้าไม่ได้ใช้ไม่ได้ทวนบ่อยๆ เดี๋ยวมันก็หายไปจากสมอง
เกาหลีที่เคยเรียนเก็บขามา เป็นเบสิค ปัดนี้ข้าพเจ้าก็ลืมไปเรียบร้อยแล้ว
นี่ถ้าไม่ได้เรียนเอกที่เรียนอยู่นี่ สงสัยภาษาอังกฤษจะไม่กระดิก
เพราะขนาดเรียนอยู่ทุกวี่วัน มันก็ยังไม่ค่อยอยากจะกระดิกให้สักที = =''

ได้ข่าวแว่วมาว่า Super Junior จะมาไทยอีกครา
อ่า... จะมีเวลาได้ขยับตัวไปดูอีกสักครั้งมั้ยนะ... เฮ้อ~