Sometimes lost...

posted on 13 Jun 2007 00:15 by byto in LiveandLife

เดี๋ยวนี้ความจำเริ่มไม่ดี...
เมื่อก่อนมีอะไรจำแม่น (ยกเว้นเรื่องเรียน)
วันเกิดเพื่อน วันนัด วันหยุด คำบอกเล่า คำบอกรัก คำสัญญา คำปฏิเสธ คำกนด่า...บลาบลาบลา
แต่ตอนนี้...มีแต่ลืม
ไม่รู้ว่าเราลืมจริงๆหรือสมองปฏิเสธที่จะจำ..
บางทีเจออะไรมามากๆ มันก็ error
ใจใช้หนักก็แฮงค์
สมองใช้มากก็เบลอ
บางทีรู้สึกเหมือนยืนไม่ตรง ทำอะไรไม่ถูก
ราวกับว่ากำลังหลงทาง
ล่องลอยไปเรื่อยเปื่อย แล้วแต่เวลาจะพาไป
เป็นแบบนี้..อาจเพราะเราเคยกดดันตัวเองมากเกินไปมันก็เลยไม่ค่อยปกติ
บางทีเคว้งๆ.. งงๆ... หลงๆ...
แต่ไม่รู้จะปรึกษาใครดี
เพื่อนก็เยอะนะ
แต่คนที่คุยจริงจังมากๆด้วยได้ ตอนนี้เกือบจะศูนย์...
ไม่ใช่ว่าเพื่อนคบไม่ได้ ไม่ดี
มันดีแหละ
แต่โดยส่วนตัว.. มีปัญหาเรื่องความไว้เนื้อเชื่อใจในขั้นสูง
ผู้ใดหยั่งถึง ผู้นั้นคือเพื่อนพันธุ์แท้
ซึ่งตอนนี้สถานะ คือ กำลังตามหา..
เคยมี เคยรัก...และยังเป็นเพื่อน แต่ระยะไม่เท่าเดิมอีกต่อไป
เรื่องพวกนี้มันละเอียดอ่อน..จนบางทีก็ไม่อยากจะเข้าใจ
แล้วก็ไม่เข้าใจตัวเองด้วย
เคยคิดว่ารู้จักตัวเองแล้ว วันนี้ขอถอนคำพูด ยังทำความรู้จักตัวเองได้ไม่ถึงครึ่งเลย
บางทีบางเวลาก็ครุ่นคิดเรื่องพวกนี้เหมือนกันนะ

เป็นเพราะแบบนี้รึเปล่าไม่รู้ ระยะหลังๆสมองไม่ค่อยยอมทำงาน
สงสัยมันกลัวเรากลับไปคิดมากอีก
สมองไม่ยอมแต่ใจพาไปทุกที...

ท่าจะเพ้อหนัก...เมาหวัดก็งี้แหละ
มีแต่คนสงสัยว่ามึงเป็นหวัดได้ยังไง อากาศออกจะร้อนขนาด
เออ ถ้ากูตอบมึงได้ กูคงไม่มานั่งเมาอย่างนี้หรอก ทรมานจะตาย
สงสัยคงจะเป็นญาติกับโรคภัยไข้เจ็บ
ตัวใหญ่ซะเปล่าแต่เปื่อยง่าย..
อนิจจัง สังขารเป็นสิ่งไม่เที่ยง (เกี่ยวกันมั้ยนั้น)

เราชวนไปไหนไม่เคยไป พูดอะไรไม่เคยมีใครใส่ใจ
พอคนอื่นชวนทุกคนกลับสนใจทุกคนกลับจะไป ใส่ใจไปเสียทุกรายละเอียด
บางทีก็คิดนะ ว่าเห็นกูเป็นตัวอะไร ทำไมทำแบบนี้กับกู
กูก็คนมีชีวิตมีจิตใจนะ..อย่าทำเหมือนกับว่ากูเป็นก้อนหินที่อยากจะเขี่ยก็เขี่ย อยากจะเมินก็เมิน
เหนื่อยนะ... ทำไมกูต้องยอมทุกที??
ทำไม action ไม่เท่ากับ reaction อย่างที่ทฤษฎีว่าวะ
action ของกูมันชนกับกำแพงแล้วทะลุหายไปเลย..
ไม่เห็นจะสะท้อนกลับมาสักนิด

ก็แค่คนเมาหวัด...
พูดอะไรไปใครเขาจะสนใจ

2 Comments