ความทรงจำ
posted on 06 Jun 2007 00:32 by byto in LiveandLifeน้ำตาที่เคยเสียไปเมื่อสามปีที่แล้ว... แท้จริงแล้วมันคือความจริงหรือความลวง
เราเสียใจที่เพื่อนจะจากเราไป หรือเพียงเพราะมันร้องไห้ เราก็เลยร้องตาม
จำไม่ได้แล้วว่ารู้สึกถึงการจากลาจริงๆ... หรือเพราะเป็นคนต่อมน้ำตาตื้น..
แต่ป่วยการณ์ที่จะคิดถึงมัน เพราะสู่ยุคปัจจุบัน มันไม่ได้มีความหมายอะไรมากไปกว่า "ความทรงจำ"
คนเหล่านั้นหลายคนกลายเป็นอดีตที่ไม่อาจหวนกลับ
และบางคนเป็นอดีตที่ยังคงเป็นปัจจุบันเสมอ...
ณ เวลานี้ ที่แห่งนี้ เรากำลังสร้างความทรงจำอีกใบ..เก็บใส่กล่องในซอกหลืบของสมอง
ความทรงจำ ณ ทับแก้ว กับเพื่อนๆอักษรศิลปากร...
ปีสุดท้ายของการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ กับเพื่อนที่เรียกได้ว่าไม่บังเอิญที่ได้มาเป็นเพื่อนกัน
เรากำลังสนุก.. มีความสุข ยิ้มได้กว้างกว่าที่เคย หัวเราะได้ดังกว่าที่เคย ได้ทำอะไรมากกว่าที่เคย
ไม่ใช่ว่าความทรงจำของอดีตนั้นไม่มีค่าเท่าความทรงจำปัจจุบัน
เพียงแต่เทียบกันแล้ว.. เรารู้สึกว่าปัจจุบัน คือสิ่งที่เราสบายใจที่สุด
แต่คุณค่าของความทรงจำทั้งสองมีค่าต่างกัน ไม่อาจเทียบกันได้
สุดท้ายแล้วมันก็ทำให้เราเติบใหญ่..และก้าวเดินต่อไปด้วยประสบการณ์ที่มี
รายงานสถานการณ์ที่ทับแก้ว ขณะนี้เปิดเทอมแล้ว..
อากาศร้อน เหงื่อไหล แดดเปรี้ยง
มีน้องๆหน้าตาเอ๊าะ ๆชุดนักศึกษาขาวใสเดินกันเต็มทับแก้วไปหมด
จำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้นต่อโรงอาหารและอาคารเรียนที่เท่าเดิม ค่อนข้างจะทำให้ทับแก้วอบอุ่นขึ้นมาอีกนิด
แต่ยังไงทับแก้วก็คือทับแก้วอยู่ดี
ที่สำคัญจักรยานที่หายไปของเรายังคงหาไม่เจอ..
เพื่อนบอกว่าบางทีมันอาจถูกแยกชิ้นส่วนไปแล้ว.. แล้วตอนนี้ก็หมดความอดทนกับการหาแล้วด้วยสิ
ไม่มีจักรยานการเดินทางนี่ค่อนข้างจะล่าช้าและลำบากเวลาอยากไปไหนไกลหน่อย
สงสัยไม่พ้นต้องซื้อใหม่แหงๆ
ใครเอาไปเอามาคืนเหอะ... จักรยานเก่าๆเอาไปทำเกลือ??
ปล.พี่โรส ไบต์อยู่เขาสามมุขอะ จบมัธยมมาจากสาธิตม.บูรพาจ้า
รุ่นพี่เคยบอกตอนพี่เพิ่งขึ้นปี 4 ว่า ใช้เวลาปีสุดท้ายให้คุ้มค่าที่สุด ปีที่แล้วก็พูดกับน้อง รหัส 46 ปีนี้พี่ก็คงบอกไบท์ ประโยคเดียวกันนี่แหละ
"ใช้เวลาปีสุดท้ายในรั้วมหาลัยให้คุ้มค่าที่สุดนะจ๊ะ"
#1 By บรรณารักษ์เลือดใหม่ on 2007-06-06 14:50