วันที่ยี่สิบเก้า แห่งเช้าวันใหม่
posted on 29 Nov 2009 09:39 by byto
ทำงานที่นี่จะครบเดือนแล้ว..
ถ้าใครถามว่าดีมั้ย ก็ยังตอบได้ไม่เต็มปากเท่าไหร่ เพราะว่าก็แค่เดือนเดียวเอง มันสั้นเกินไปที่จะประเมินสภาพรอบตัว
แต่การได้กลับมาอยู่บ้านนี่ก็อีกเรื่องนะ ตอบได้เลยว่าดีสุดๆ! อย่างน้อยๆก็สภาพจิตดีขึ้น
แปลกเนอะ คนชอบถามตอนเริ่มงานใหม่ๆ มันตอบยากมากนะ
มันต้องผ่านการทำงานมาสักพักใหญ่ๆแหละ ถึงจะตอบได้น่ะ
แล้วก็ไม่ใช่มาถามตอนที่เรากำลังจะลาออกเหมือนที่ทำงานเก่านะ... เข้าใจว่าเค้าอยากรู้ไว้เพื่อจะได้ปรับเวลามีคนใหม่มา
แต่ตอนที่เราทำงานอยู่ก็น่าจะมีถามไถ่กันเป็นระยะ เพื่อจะได้ปรับทั้งตัวเราที่กำลังทำงานอยู่ และอาจทำต่อไปในอนาคต
และเค้าที่จะต้องดูแลและทำงานกับเรา
แล้วก็ตลกดีนะ มาทำงานได้ไม่ถึงเดือนดี ก็พอจะรู้สภาพแวดล้อมของที่ทำงานในระดับหนึ่งแล้ว
อยู่ที่ไหน มันก็มีปัญหาทั้งนั้นแหละ อยู่ที่ว่าจะเก็บมาใส่ใจมากน้อยแค่ไหน
เราก็แค่ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดก็พอ ที่เหลือก็เรื่องขำขัน ฟังเพื่อความบันเทิงและเป็นความรู้ได้แต่อย่าเก็บมาคิดใส่หัว
นั้นคือคำบอกกล่าวจากพี่ที่นั่งห้องทำงานเดียวกัน ก็ดูกันต่อไป
แต่ปัญหาที่จะตามมาในอนาคตคือ อ้วนนี่แหละ
เพราะกลับมาอยู่บ้านมีเพื่อนกิน กินเยอะ...มาก! อืมทำไงดีหนอเรา แหะๆ
พี่ที่ทำงานเรื่องกินนี่ก็ใช่ย่อยเชียว
แต่ว่าเราอ้วนกว่านี้ นี่ก็ไม่ไหวแล้วนะ แค่นี้ก็โทรมเต็มสตรีมแล้ว ยิ่งขายไม่ออกอยู่
สัปดาห์หน้าจะมี X'Mas Party ของน้องๆก่อนจะปิดเทอม (เนื่องจากที่นี่เป็นนานาชาติ ก็ต้องปิดเทอมแบบสถานศึกษานานาชาติที่เค้าทำกัน)
แอบเหนื่อยแทนน้องๆที่เตรียมงานนะ แต่ก็นะ...อืม ใครใช้ให้ทำโครงการกระชั้นชิดขนาดนี้ฟะ.. เหนื่อยก็ไม่แปลกหรอก
เป็นการทำงานที่สะเปะสะปะกันดี... ปีนี้ต้องทำบันทึกไว้ปรับปรุง
ทำงานกับนิสิตก็คิดถึงตอนตัวเองเป็นนักศึกษา... คิดถึงเพื่อนๆ คิดถึงเวลาที่เคยใช้ร่วมกัน โดยเฉพาะชาวกบฎ
แล้วไปดูหนังเรื่อง A Christmas Carol มายิ่งคิดถึงตอนทำละครเวทีเรื่องนี้กับเพื่อนเอกอิ้ง
เวลายังทำหน้าที่ของมัน แต่ก็ยังทิ้งความทรงจำไว้ให้เราได้นึกถึง
ไม่รู้เป็นยังไงกันบ้าง ไม่ได้เจอไม่ได้คุยเลย ยิ่งกลับมาอยู่บ้านนอกแบบนี้ โอกาสยิ่งน้อย
แต่คิดว่าทุกคนกำลังไปได้สวยกับการใช้ชีวิตนะ เราก็จะพยายามต่อไป แบบไบต์ไบต์นี่แหละ โฮะๆ
อันนี้นอกเรื่อง
เมื่อวานมันคือหนึ่งเดือนจากวันนั้นวันสำคัญของคนๆนึง
ฟังเพลง Happy Birthday ของ Blackhead แล้วก็คิดถึง.. ตลกดี
แล้วก็รู้สึกว่าอยากคุยด้วยจังนะ แต่เอาเข้าจริง
มีโอกาสได้สนทนาผ่านตัวหนังสือ กลับไม่รู้สึกว่าอยากคุยด้วยแล้ว รู้สึกเฉยๆ....ถึงเฉยๆมาก
ความรู้สึก ณ ขณะนี้มันไม่ใช่แบบเก่าอีกต่อไป ไม่มีการพร่ำเพ้อ ไม่ได้โอดครวญกับอดีตอันแสนเศร้า
แค่คิดถึงช่วงเวลาที่เคยมีสิ่งดีๆเกิดขึ้น แล้วก็ไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้นอีก แค่คิดถึงเฉยๆ
เค้าได้กลายเป็นความทรงจำตลอดไป ไม่ใช่อดีต ปัจจุบัน และอนาคตของเราอีกแล้ว
ถ้าใครถามว่าดีมั้ย ก็ยังตอบได้ไม่เต็มปากเท่าไหร่ เพราะว่าก็แค่เดือนเดียวเอง มันสั้นเกินไปที่จะประเมินสภาพรอบตัว
แต่การได้กลับมาอยู่บ้านนี่ก็อีกเรื่องนะ ตอบได้เลยว่าดีสุดๆ! อย่างน้อยๆก็สภาพจิตดีขึ้น
แปลกเนอะ คนชอบถามตอนเริ่มงานใหม่ๆ มันตอบยากมากนะ
มันต้องผ่านการทำงานมาสักพักใหญ่ๆแหละ ถึงจะตอบได้น่ะ
แล้วก็ไม่ใช่มาถามตอนที่เรากำลังจะลาออกเหมือนที่ทำงานเก่านะ... เข้าใจว่าเค้าอยากรู้ไว้เพื่อจะได้ปรับเวลามีคนใหม่มา
แต่ตอนที่เราทำงานอยู่ก็น่าจะมีถามไถ่กันเป็นระยะ เพื่อจะได้ปรับทั้งตัวเราที่กำลังทำงานอยู่ และอาจทำต่อไปในอนาคต
และเค้าที่จะต้องดูแลและทำงานกับเรา
แล้วก็ตลกดีนะ มาทำงานได้ไม่ถึงเดือนดี ก็พอจะรู้สภาพแวดล้อมของที่ทำงานในระดับหนึ่งแล้ว
อยู่ที่ไหน มันก็มีปัญหาทั้งนั้นแหละ อยู่ที่ว่าจะเก็บมาใส่ใจมากน้อยแค่ไหน
เราก็แค่ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดก็พอ ที่เหลือก็เรื่องขำขัน ฟังเพื่อความบันเทิงและเป็นความรู้ได้แต่อย่าเก็บมาคิดใส่หัว
นั้นคือคำบอกกล่าวจากพี่ที่นั่งห้องทำงานเดียวกัน ก็ดูกันต่อไป
แต่ปัญหาที่จะตามมาในอนาคตคือ อ้วนนี่แหละ
เพราะกลับมาอยู่บ้านมีเพื่อนกิน กินเยอะ...มาก! อืมทำไงดีหนอเรา แหะๆ
พี่ที่ทำงานเรื่องกินนี่ก็ใช่ย่อยเชียว
แต่ว่าเราอ้วนกว่านี้ นี่ก็ไม่ไหวแล้วนะ แค่นี้ก็โทรมเต็มสตรีมแล้ว ยิ่งขายไม่ออกอยู่
สัปดาห์หน้าจะมี X'Mas Party ของน้องๆก่อนจะปิดเทอม (เนื่องจากที่นี่เป็นนานาชาติ ก็ต้องปิดเทอมแบบสถานศึกษานานาชาติที่เค้าทำกัน)
แอบเหนื่อยแทนน้องๆที่เตรียมงานนะ แต่ก็นะ...อืม ใครใช้ให้ทำโครงการกระชั้นชิดขนาดนี้ฟะ.. เหนื่อยก็ไม่แปลกหรอก
เป็นการทำงานที่สะเปะสะปะกันดี... ปีนี้ต้องทำบันทึกไว้ปรับปรุง
ทำงานกับนิสิตก็คิดถึงตอนตัวเองเป็นนักศึกษา... คิดถึงเพื่อนๆ คิดถึงเวลาที่เคยใช้ร่วมกัน โดยเฉพาะชาวกบฎ
แล้วไปดูหนังเรื่อง A Christmas Carol มายิ่งคิดถึงตอนทำละครเวทีเรื่องนี้กับเพื่อนเอกอิ้ง
เวลายังทำหน้าที่ของมัน แต่ก็ยังทิ้งความทรงจำไว้ให้เราได้นึกถึง
ไม่รู้เป็นยังไงกันบ้าง ไม่ได้เจอไม่ได้คุยเลย ยิ่งกลับมาอยู่บ้านนอกแบบนี้ โอกาสยิ่งน้อย
แต่คิดว่าทุกคนกำลังไปได้สวยกับการใช้ชีวิตนะ เราก็จะพยายามต่อไป แบบไบต์ไบต์นี่แหละ โฮะๆ
อันนี้นอกเรื่อง
เมื่อวานมันคือหนึ่งเดือนจากวันนั้นวันสำคัญของคนๆนึง
ฟังเพลง Happy Birthday ของ Blackhead แล้วก็คิดถึง.. ตลกดี
แล้วก็รู้สึกว่าอยากคุยด้วยจังนะ แต่เอาเข้าจริง
มีโอกาสได้สนทนาผ่านตัวหนังสือ กลับไม่รู้สึกว่าอยากคุยด้วยแล้ว รู้สึกเฉยๆ....ถึงเฉยๆมาก
ความรู้สึก ณ ขณะนี้มันไม่ใช่แบบเก่าอีกต่อไป ไม่มีการพร่ำเพ้อ ไม่ได้โอดครวญกับอดีตอันแสนเศร้า
แค่คิดถึงช่วงเวลาที่เคยมีสิ่งดีๆเกิดขึ้น แล้วก็ไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้นอีก แค่คิดถึงเฉยๆ
เค้าได้กลายเป็นความทรงจำตลอดไป ไม่ใช่อดีต ปัจจุบัน และอนาคตของเราอีกแล้ว
edit @ 29 Nov 2009 10:13:24 by byto ซาราริมังถังแตก